Hiszpania. Moje odwieczne marzenie, które pewnego dnia stało się rzeczywistością. Czy w tym kraju naprawdę możemy poczuć się szczęśliwsi? Czasem można usłyszeć, że niektórzy komuś zazdroszczą tylko dlatego, że mieszka tutaj, albo wyobrażają sobie, że życie w Hiszpanii to wieczne wakacje pozbawione trosk i zmartwień. Nie wiem, czy rzeczywiście tak myślą – wydaje mi się to dość dziwne. Nie ma na świecie idealnego miejsca. Problemy nie omijają też Hiszpanii. Wszędzie zmagamy się z podobnymi trudnościami. Każdy kraj ma swoje minusy, ale warto wyolbrzymiać te dobre strony, których w Hiszpanii moim zdaniem jest więcej. Po co więc narzekać i na siłę doszukiwać się wad?
Co zatem sprawia, że żyjąc tu na co dzień, w pewnym momencie uświadamiamy sobie, że jesteśmy bardziej szczęśliwi niż w Polsce? Na pewno każdy z nas odpowie inaczej.
Mój hiszpański sen w końcu się spełnił. To wyjątkowe miejsce stało się moim domem. O tym, że mimo miłości do Hiszpanii moje początki na emigracji nie były najłatwiejsze, opowiadałam już kiedyś. Nie była to jednak wina kraju – wszystko siedziało we mnie. Sama musiałam się z tym zmierzyć. Wiązało się to z ogromną życiową zmianą, która odcisnęła na mojej psychice znaczący ślad. Dzięki temu dziś jestem silniejsza.
Emigracja uczy prawdziwego życia. Potrafi wydobyć na powierzchnię nasze słabości, wzmożony stres czy inne trudności, z którymi trzeba stanąć twarzą w twarz, spojrzeć im prosto w oczy i rozprawić się z nimi samemu. Każdy z nas ma swoje wewnętrzne demony, które od czasu do czasu powracają, wychodząc na zewnątrz niczym obrzydliwe, obślizgłe węże. Wszyscy mamy jakieś lęki i obawy, które na początku życia w nowym miejscu mogą uderzyć ze zdwojoną siłą.
Kiedy więc poczułam się w Hiszpanii naprawdę szczęśliwa? Doskonale pamiętam ten moment i okoliczności, które mu towarzyszyły. Stało się to po około półtora roku od przeprowadzki. Przyjechałam wtedy do Polski i całą sobą poczułam, że to już nie jest moje miejsce. Zatęskniłam za słońcem, krajem i ludźmi. Po raz pierwszy, patrząc w lustro, uśmiechnęłam się i pomyślałam, że Hiszpania to mój dom. Tęsknota za Polską w tamtej chwili zniknęła – i do tej pory jest mi obca.
Czy Hiszpania może nas uszczęśliwić? Osobiście czuję się tu szczęśliwsza i uważam, że o wiele łatwiej jest tu takim być. Na twarzach ludzi częściej gości uśmiech, pod którym potrafią ukryć stres. Pogoda ducha wysuwa się tu na pierwszy plan. Dzięki temu nerwy pozostają gdzieś z boku i nie rzucają się tak w oczy. Błękit nieba rozwesela duszę. Zdarza mi się czasem wątpić – w siebie, w życie, w ludzi. Wtedy zza chmur wychodzi hiszpańskie słońce i nie pozwala mi się dłużej smucić. Czy znasz to uczucie? Ciepłe promienie dodają energii i poprawiają samopoczucie. A ten niezwykły optymizm… w Polsce trzeba by go szukać jak igły w stogu siana.
Czy na tym polega szczęście? Dla każdego oznacza ono coś innego. Żyjąc w Hiszpanii, chłonę tutejszą mentalność i zmieniłam swoje podejście do wielu spraw. Na lepsze, oczywiście. Ja sama stałam się szczęśliwsza. Nie tylko dzięki dobrym aspektom, ale też tym trudniejszym. Moje początki na emigracji trochę mnie poraniły, pozostawiając we mnie wewnętrzne blizny. Nie wstydzę się o tym mówić. Te zabliźnione rany są dla mnie powodem do dumy – to one sprawiły, że dziś jestem silniejszą i bardziej szczęśliwą kobietą niż sześć lat temu.
Niezwykłe jest też to uczucie, że życie w Hiszpanii przez lata było jedynie moim marzeniem. A kiedy idę oślepiona słońcem, zerkając raz po raz na błękitne niebo, czuję, jak moją hiszpańską duszę rozpiera radość. Jestem tu cholernie szczęśliwa.
PS Piszę z własnego doświadczenia, dlatego pytanie tytułowe dotyczy Hiszpanii, ale dla każdego może to być inny kraj. I tu wracamy do sedna: czy emigracja może dać nam szczęście?
Wydaje mi się, że to, czy się chcemy zmienić, zależy od naszego nastawienia. To prawda, że odpowiedni klimat, słońce dają radość i poczucie szczęścia, ale najważniejsze jest to, czy chcemy dokonać takiej wewnętrznej przemiany.
Zgadza się. Wyjazd do innego kraju to też podróż w głąb siebie, a charakter danego miejsca to już kwestia dopasowania do każdego człowieka.
Czy to Ty robilas te zdjecia? Sa piekne, szczegolnie to z piaskiem/zamkiem 🙂
Zdjęcia nie są moje. Pochodzą z Pexels.com. To prawda, są piękne. Zdjęcie, o którym mówisz przedstawia Plac Hiszpański w Sevilli 🙂
Super! Ciesze sie, ze znalazlam Twojego bloga. Ludziom czesto marzy sie byc gdzies indziej i, jak sama wspomnialas, Hiszpania jest jednym z takim miejsc. Oczekuje od Twojego bloga tego, ze zniszczy troche moje idealistyczne podejscie do tego kraju 😀
Nie wiem, czy tak się stanie, bo ja bardzo kocham ten kraj. Jednak staram się nie idealizować, tylko po prostu piszę, jak widzę życie tutaj moimi oczami 🙂