Emigracja – zmiana na lepsze?

Mniejsze lub większe zmiany są niezbędne w naszym życiu, choć najczęściej wywołują w nas lęk. Bo tak naprawdę nie mamy pojęcia, co czai się za rogiem. Jesteśmy tak wtopieni w stabilną rzeczywistość, że sama myśl o zmianie nas niepokoi, ale z drugiej strony wielkimi oczami wpatruje się w nas ciekawość i ekscytacja. Jeszcze nie wiemy, czy ta nowość okaże się zmianą na lepsze. I właśnie te myśli popychają nas do podejmowania ważnych, często ryzykownych decyzji.

Rozmarzeni patrzymy w dal, zupełnie jakbyśmy spoglądali przez lornetkę. Nie jesteśmy w stu procentach pewni, co nas czeka, choć nasza wyobraźnia maluje piękny horyzont i rodzi nadzieję na lepsze życie. Myślę, że bez zmian świat byłby nudny. To one nadają życiu barwy i pozwalają uciec od zabójczej monotonii. Czy tkwiąc nieustannie w tej samej rutynie, moglibyśmy naprawdę żyć? To zależy od każdego z nas. Są tacy, którzy kochają zmiany i dostosowują się do nich niczym kameleon. Inni ich nie znoszą i ciężko im się zaadaptować do nowej sytuacji – odczuwają stres, niepokój, zagubienie i wewnętrzne rozdarcie.

Czasem jednak nie mamy wpływu na nieprzewidywalne zmiany, bo spadają na nas jak grom z jasnego nieba i wywracają życie o 180 stopni. Ale są też takie, które zależą głównie od nas. Emigracja do Hiszpanii (nie licząc macierzyństwa, które wywróciło moje życie do góry nogami) to chyba jedna z największych zmian, jakie mnie spotkały. Wyjazd do innego kraju to poważna decyzja. Czy ten pierwszy odważny krok będzie początkiem czegoś lepszego? Okaże się dopiero po czasie. Uważajmy więc, by nie palić za sobą mostów – kto wie, czy prędzej czy później nie będziemy musieli wrócić z powrotem wydeptanymi do tej pory ścieżkami?

Dlaczego emigracyjny start jest tak trudnym, a jednocześnie ekscytującym doświadczeniem? Na obczyźnie wszystko jest nowe i nieznane – ludzie, klimat, otoczenie. Znajdujemy się w zupełnie innej rzeczywistości. Z jednej strony to fascynujące, z drugiej może budzić mniejszy lub większy lęk. Dochodzi do tego cały szereg czynników, które silnie wpływają na naszą psychikę: bariera językowa, poczucie wyobcowania, różnice kulturowe, samotność, tęsknota. Lista mogłaby być długa.

Wiele osób, stawiając pierwsze kroki w obcym, dalekim od rodzinnych stron miejscu, przyznaje, że nie było łatwo, że podupadli wtedy psychicznie. Jedni powoli wychodzą z tego stanu, składają swój mały świat z roztrzaskanych kawałków, odnajdują siebie na nowo i w końcu są szczęśliwi. Inni wracają tym przysłowiowym mostem tam, skąd przyszli.

Co tak naprawdę popycha nas w ten nieznany, daleki świat? Co sprawia, że decydujemy się zostawić wszystko i zacząć życie w zupełnie nowym środowisku? Czy chcemy od czegoś uciec? Od nieudanej przeszłości? Od tego, co było? A może od samych siebie? Ile osób – tyle odpowiedzi.

W poszukiwaniu siebie, w pogoni za szczęściem, lepszą pracą, czasem też podążając za miłością – podejmujemy ryzyko. Samotnie, z partnerem, z rodziną, z dziećmi. Zawsze jest to ogromna zmiana. Na początku mogą nami targać mieszane uczucia. Może ogarniać nas zwątpienie, czy aby nie popełniliśmy błędu. A może wręcz przeciwnie – jesteśmy w fazie euforii, zafascynowani nową kulturą, szczęśliwsi niż w ponurej Polsce, z różowymi okularami na nosie.

Opcji jest wiele. Proces adaptacji na emigracji jest tak skomplikowany, jak skomplikowany jest człowiek – a wszyscy jesteśmy różni i po swojemu szaleni. Dlatego emigracyjne historie nigdy nie będą identyczne. Mogą być jedynie podobne.

A Wy pamiętacie swoje początki w obcym kraju? Jesteście w stanie sobie przypomnieć, jakie uczucia Wam wtedy towarzyszyły i jak poradziliście sobie z tym wyzwaniem? Czym dla Was jest emigracja? To doświadczenie samo w sobie zostawia jej definicję w sercu na zawsze – i dla każdego brzmi ona inaczej.

Jaki smak miała lub ma dla Was emigracja? Słodki, kwaśny, słony, gorzki? A może jest wybuchową mieszanką wszystkich? Obstawiam to drugie, bo niemożliwe, by zawsze smakowała tak samo. Emigracja zmienia się jak w kalejdoskopie. Nigdy nie jest stała. Jednego dnia jest niezapomnianą przygodą, następnego – prawdziwą szkołą życia. Jest jedną wielką zmianą, tak jak zmienni jesteśmy my i nasze myśli.

Emigracyjnej codzienności, zwłaszcza na początku, będą towarzyszyć ponure demony: wątpliwości, smutek, gorsze dni. Dobre momenty będą za to oświetlać drogę jak małe światełko w ciemności. I oby nadszedł dzień, w którym patrząc w lustro – albo w przydrożną kałużę pod domem – z szerokim uśmiechem powiemy: Warto było!

Najważniejsze jest to, czy naprawdę czujemy się szczęśliwi i czy nie robimy niczego wbrew sobie. To jest kluczowe. Bo skąd mamy pewność, że kiedyś nie zatęsknimy? Że nie pojawi się tysiąc myśli o powrocie? A może zakiełkuje w nas nowe marzenie i zachce nam się życia w jeszcze innym miejscu niż Polska?

Jest też trzecia opcja – nie zamienimy naszego obecnego miejsca na żadne inne, bo z przekonaniem stwierdzimy, że to najlepsza zmiana, jaka mogła nas spotkać.

Jednak emigracja, choć pozornie kolorowa, nie dla wszystkich będzie zmianą na lepsze. Aby się o tym przekonać, trzeba doświadczyć jej na własnej psychice i być może nieraz się sparzyć. A jak było lub jest w Waszym przypadku? Czy z perspektywy czasu możecie powiedzieć, że emigracja stała się dla Was zmianą na lepsze?

Podoba Ci się ten wpis? Będzie mi bardzo miło, jeśli udostępnisz go dalej. A może masz ochotę zostawić po sobie ślad w formie komentarza?

Jeśli doceniasz moje treści i lubisz czytać moje teksty, możesz mnie symbolicznie wesprzeć, stawiając mi wirtualną kawę, która da mi energię do dalszego tworzenia 🤩

Postaw mi kawę ☕