Jakie są hiszpańskie dzieci?

Siedzę na ławce na placu zabaw i przy okazji wygrzewam się w słońcu. Obserwuję bawiące się dzieci. Może o rok starszy od mojego syna chłopak podskakuje do góry, łapie się szczebelka, po czym przesuwa się z jednego na drugi. Felix, mój syn, przygląda się mu, zaczyna się śmiać, podchodzi do niego i mówi: ¿Qué haces? (Co robisz?).

Bez skrępowania zaczynają zabawę. Nie ma żadnego wstydu ani jakichkolwiek barier. Całkowity luz. Patrząc na nich, mogłoby się wydawać, że od pierwszego momentu są los mejores amigos (najlepszymi przyjaciółmi), a przecież dopiero co się poznali i być może już więcej się nie zobaczą.

Jakie są dzieci w Hiszpanii?

Nie powinno nikogo zdziwić, jeśli powiem, że zupełnie inne niż w Polsce. To przecież oczywiste – Polska i Hiszpania to dwa odmienne kraje, różne kultury i mentalności. Według moich obserwacji hiszpańskie dzieci są bardziej otwarte na świat, pewne siebie, śmiałe, wesołe i rozmowne. Bije od nich prawdziwa, dziecięca, typowo „hiszpańska” radość.

Kiedyś nawet przeczytałam, że według badań hiszpańskie dzieci należą do najszczęśliwszych na świecie. Z czego to wynika? Przede wszystkim z innego podejścia do ich wychowania.

Panuje przekonanie – nie wiem dokładnie skąd się wzięło – że wychowanie w Hiszpanii jest „bezstresowe”. Często można spotkać się z określeniem „wychowanie po hiszpańsku”, którego niektórzy używają z ironią. Bardzo nie lubię tego sformułowania, które bywa nacechowane negatywnie. Takie komentarze często padają z ust osób, które nie mają pojęcia, jak naprawdę wygląda codzienność hiszpańskich rodzin.

Być może były w Hiszpanii na wakacjach i widziały dzieci bawiące się na dworze do późnych godzin – co przy upałach jest całkowicie logiczne i normalne – albo usłyszały czy przeczytały jakieś niekoniecznie prawdziwe informacje.

A jak to wygląda z mojej perspektywy?

Nie zgodzę się z tym, że hiszpańskie wychowanie jest całkowicie bezstresowe i że dzieciom nie zwraca się uwagi na niestosowne zachowania. Nie jest tak, że dzieci biegają samopas i że w tej Hiszpanii jest „hulaj dusza, piekła nie ma”.

Powiem tak – jest więcej luzu, a mniej stresu, ale zapewniam Was, że hiszpańskim dzieciom nie są obce dobre maniery, nakazy i zakazy. Doskonale wiedzą, co znaczy słowo „nie”. Nie są rozpuszczone ani źle wychowane, nie włażą rodzicom na głowę. Są po prostu inne, a wynika to z odmiennej mentalności.

Ostatnio zaobserwowałam taką sytuację:

Obiad rodzinny. Pijemy kawę na tarasie, dziecko przewraca się po podłodze. Gospodyni mówi, że myła ją wcześniej, ale nie wie, czy jakiś brud nie został. Matka dziecka odpowiada: „Nie przejmuj się, ona ci ją doczyści”.

Wydaje mi się, że podejście do dzieci w Polsce jest inne – często nasiąknięte niepotrzebną nerwowością i zbytnim przejmowaniem się pierdołami. Polskie mamy czasem za bardzo trzęsą się nad swoimi dziećmi. Hiszpanki dają im więcej swobody. Mam wrażenie, że nikt nie obchodzi się z nimi jak z jajkiem.

Myślę, że zależy to nie tylko od odmiennej kultury i innego podejścia do wychowania, ale w dużej mierze również od systemu edukacji. Nauczanie w szkołach bardzo różni się od polskiego. Jest zdecydowanie mniej stresujące, a jednocześnie od najmłodszych lat przekazywane są dzieciom różne wartości w radosny, pozytywny sposób. Już samo zwracanie się do nauczycieli po imieniu zmniejsza dystans, a buziak od nauczycielki jest czymś zupełnie normalnym.

Podejście do wychowania dzieci w Hiszpanii uważam za dobre i zdrowe, ponieważ pozbawione jest niepotrzebnego stresu. Dzięki temu hiszpańskie dzieci są szczęśliwe, bezpośrednie i bardziej otwarte na świat. Przynajmniej ja tak to widzę. Dlatego cieszę się, że w żyłach moich dzieci płynie także hiszpańska krew i że wychowują się właśnie tutaj.

Wiem, że każdy może postrzegać sposób wychowania dzieci w Hiszpanii inaczej. Dużo zależy od doświadczeń, od napotkanych ludzi i naszego sposobu myślenia. Oczywiście nie istnieje jednolity, utarty schemat wychowania dzieci – każde dziecko jest też inne.

Ja jednak spróbowałam przedstawić ogólny obraz hiszpańskich dzieci z mojej perspektywy. Jak zwykle – jest to moje osobiste zdanie.

Jestem ciekawa, czy macie podobne, czy może zupełnie inne odczucia?

Podoba Ci się ten wpis? Będzie mi bardzo miło, jeśli udostępnisz go dalej. A może masz ochotę zostawić po sobie ślad w formie komentarza?

Jeśli doceniasz moje treści i lubisz czytać moje teksty, możesz mnie symbolicznie wesprzeć, stawiając mi wirtualną kawę, która da mi energię do dalszego tworzenia 🤩

Postaw mi kawę ☕